Ο νικητής του βραβείου Lebedev για το νέο του δημιουργικό σερί και γιατί δεν θα διευθύνει ποτέ την εθνική ομάδα

By | November 25, 2023

Σαμ Μέντες (Ματ Λίκαρι/Invision/AP)

Πριν συναντήσω τον Sam Mendes στο γεμάτο αναμνηστικά γραφείο της εταιρείας παραγωγής του Neal Street στο Covent Garden, του στέλνω ένα απόσπασμα από την τελευταία μας συνέντευξη στο GQ, πριν από 31 χρόνια. Τον δείχνει στον ίδιο δρόμο όταν ήθελε να ξανανοίξει την αποθήκη Donmar το 1992. Από τότε νομίζω ότι τα έχει πάει πολύ καλά.

Κατά τη διάρκεια της δωδεκάχρονης θητείας του, ο Donmar αναδείχθηκε σε δημιουργική δύναμη: έφερε καμπαρέ στη Νέα Υόρκη, σκηνοθέτησε το Εθνικό Θέατρο, τη Royal Shakespeare Company, στο Broadway και το West End και ίδρυσε το Transatlantic Bridge Project γύρω από ένα σύνολο Βρετανών και Αμερικανοί σταρ.

Στη συνέχεια, υπάρχει η κινηματογραφική του καριέρα, η οποία ξεκίνησε με ένα Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας για το ντεμπούτο του “American Beauty” και περιλαμβάνει δύο ταινίες Μποντ καθώς και πιο προσωπικά έργα όπως το “1917” και το “Empire of Light”. Στην τηλεόραση έκανε παραγωγή των Call the Midwife και Penny Dreadful. Αναγορεύτηκε ιππότης το 2020.

Μέσα σε μια νέα δημιουργική φλέβα στη σκηνή – “The Ferryman”, “The Lehman Trilogy”, “The Motif and the Cue” καθώς και σε ένα νέο έργο του Jez Butterworth τον επόμενο χρόνο – τιμήθηκε την Κυριακή στην 67η έκδοση του Lebedev Βραβείο αναγνώρισης μιας μοναδικής προσφοράς στο θέατρο που δόθηκε στα Evening Standard Theatre Awards.

Στη σκηνή στην τελετή στο Claridge’s, ο Mendes είπε πόσο ευγνώμων ήταν που «πήγαινε σπίτι απόψε με το αγαπημένο μου πρόσωπο», τη δεύτερη σύζυγό του, την κλασική τρομπετίστα Alison Balsam, με την οποία έχει μια κόρη έξι ετών (έχει επίσης ένας). . 20χρονος γιος και θετή κόρη από τον πρώτο του γάμο με την Κέιτ Γουίνσλετ). Στη συνέχεια απέτισε φόρο τιμής στον επί 30 και πλέον χρόνια συνεργάτη παραγωγής του, Caro Newling, και ευχαρίστησε τη θεατρική κοινότητα που έγινε η οικογένεια που δεν είχε ποτέ ως το μοναδικό παιδί χωρισμένων γονιών και ζούσε με μια μητέρα με προβλήματα ψυχικής υγείας.

«Δεν είχα λειτουργική ανατροφή», είπε. «Αλλά βρήκα οικογένεια, ζεστασιά, χιούμορ, φιλία και χαρά σε αυτή την κοινότητα. Καθώς έπεσα σε αυτό, βρήκα μια κλήση. Κάτι στο οποίο ήθελα να αφιερώσω τη ζωή μου.” Ανακοίνωσε επίσης ότι το Theatre Artists Fund του, το οποίο ίδρυσε το 2020 και το οποίο παρέχει επιχορηγήσεις και συμβουλές σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης σε μια βιομηχανία σε lockdown, θα ξεκινήσει σύντομα ένα πιλοτικό πρόγραμμα, το οποίο βραβεύει δύο -ετήσιες συμβάσεις με 20 θεατροποιούς στα μέσα της καριέρας τους με συνεργαζόμενα θέατρα. Είναι ακόμα μόλις 58 ετών.

Burton and Taylor (Φωτογραφία Mark Douet)Burton and Taylor (Φωτογραφία Mark Douet)

Burton and Taylor (Φωτογραφία Mark Douet)

«Αν είστε τυχεροί, πηγαίνετε στο Βραβείο Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου, Έτη για την Έρηση, Επίτευγμα Ζωής», λέει για την καριέρα ενός σκηνοθέτη, χαμογελώντας μέσα από την ασημένια γενειάδα του. «Διαφορετικά τα χρόνια της ερημιάς συνεχίζονται. Νιώθω απίστευτα κολακευμένος από αυτό. Αλλά κοιτάξτε, εδώ είμαστε: Γνωριστήκαμε πριν από 31 χρόνια στο ίδιο σχεδόν σημείο. Είναι το σπίτι μου.

«Υπήρξαν πολλές ευκαιρίες και πειρασμοί να φύγω, είτε σε άλλα μέρη και με διαφορετικό τρόπο δουλειάς, στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση, αλλά το θέατρο είναι το σπίτι μου. Είναι πραγματικά σημαντικό να λαμβάνω αυτή την αναγνώριση για τα χρόνια που έχω και θα συνεχίσω να δουλεύω στο θέατρο. Αλλά από πολλές απόψεις αισθάνομαι ότι μόλις ξεκινώ όσον αφορά τη νέα δουλειά».

Γεννήθηκε στο Μπερκσάιρ, η μητέρα του ήταν Εβραία και ο πατέρας του Καθολικός του Τρινιδά. Ξεκίνησε την καριέρα του ως σκηνοθέτης στο Κέιμπριτζ, όπου ήταν επίσης εξαιρετικός παίκτης του κρίκετ και αποφοίτησε με κορυφαίο βαθμό. Έκοψε τα δόντια του στο Chichester Festival Theatre και το 1989, σε ηλικία 23 ετών, σκηνοθέτησε την Judi Dench στο Cherry Orchard στο West End.

Πάνω από το κεφάλι του κρέμεται μια φωτογραφία που του έστειλε, με έντονη λεζάντα με μια γραμμή που της είπε στην πρόβα: “Λοιπόν, μπορείς να προσπαθήσεις, αλλά δεν θα λειτουργήσει.” Το 1990, έπεισε τους ιδιοκτήτες του Donmar να τον διορίσουν καλλιτεχνικό σκηνοθέτη και, μετά από ανακαίνιση δύο ετών, το άνοιξε με την πρεμιέρα του Sondheim’s Assassins στο Λονδίνο.

«Η δουλειά μου τότε ήταν αναπόφευκτα επικεντρωμένη σε πράγματα που πίστευα ότι θα πουλούσαν καλά», θυμάται, «άρα ήταν σύγχρονα κλασικά και αναβιώσεις, πράγματα όπως το Habeas Corpus, το πραγματικό πράγμα, οι μεταφράσεις ή ο Glengarry Glen Ross.» Η αποστολή ήταν να συμβάλλουν στη συζήτηση του Σαίξπηρ και να παίζουν τα έργα σαν να ήταν καινούργια. Και υπήρχαν ελάχιστα μιούζικαλ, με αποκορύφωμα το Cabaret να πάει στη Νέα Υόρκη για πέντε ή έξι χρόνια. Στα 20 μου, σίγουρα κοίταξα γύρω μου για να δω τι θα έκανε τον περισσότερο θόρυβο και το μεγαλύτερο πάταγο».

Αναφέρω το «The Blue Room», το ριμέικ του David Hare το 1998 για το «La Ronde» του Schnitzler, στο οποίο η Nicole Kidman εμφανίστηκε με μια ματιά στον πισινό απέναντι (εντελώς γυμνή και χτυπημένη) Iain Glen. «Αυτή ήταν σίγουρα η πλευρά μου με τον Μπάρνουμ και τον Μπέιλι», χαμογελάει, «αλλά πίστευα, και νομίζω ότι είχα δίκιο, ότι ήταν μια πραγματικά σπουδαία ηθοποιός.» Δυστυχώς, αγνοήθηκε από τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης λόγω του σύντομου γυμνού της. εξάπλωση. Στη συνέχεια, το Standard της έδωσε ένα βραβείο που ήταν σημαντικό για εκείνη και έδωσε στη διοργάνωση κάποια σοβαρότητα και ήμουν ευγνώμων για αυτό».

Έκανε το πρώτο του μεγάλο μιούζικαλ στο West End, Oliver! Ακολούθησε το American Beauty το 1995 το 1999. Το 2002 άφησε το Donmar και «πήγε στη Νέα Υόρκη για οκτώ χρόνια». Αυτός και η Winslet γνωρίστηκαν το 2001 και παντρεύτηκαν το 2003 όταν εκείνη ήταν έγκυος στον γιο τους Joe. Κατά τη διάρκεια αυτών των δύο ετών δημιούργησε επίσης τη Neal Street, σκηνοθέτησε την Bernadette Peters στο Gypsy στο Broadway και έκανε τη δεύτερη ταινία του, The Road to Perdition, με πρωταγωνιστές τον Paul Newman και τον Tom Hanks. Ακολούθησαν οι Jarhead με τον Jake Gyllenhaal και Revolutionary Road με τους Winslet και Leonardo DiCaprio.

Το The Bridge Project, που έπαιξε κλασικά έργα στο Old Vic και στην Ακαδημία Μουσικής του Μπρούκλιν μεταξύ 2009 και 2012 με Βρετανοαμερικανό καστ, ήταν ο τρόπος του να εισέλθει στο θέατρο. Αποδείχτηκε αβάσταχτη πίεση, κάθε νέα σεζόν σκοντάφτει στην επόμενη, αλλά «όταν λειτούργησε, λειτούργησε πολύ καλά», και θυμάται με αγάπη τον Ethan Hawke που εμφανίστηκε ως Autolycus στο The Winter’s Tale και «μοιάζει με Slash» από το Guns N’ Τριαντάφυλλα».

Αυτός και η Winslet χώρισαν το 2012 και γνώρισε τον Balsam την ίδια χρονιά, δύο μήνες μετά την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας του Bond, Skyfall. Έκτοτε έχει την έδρα του στο Ηνωμένο Βασίλειο και ο φόρτος εργασίας είναι σταθερός, άκρως εντυπωσιακός αλλά λιγότερο μανιακός.

«Ήμουν πραγματικός εργασιομανής στα 20 και στα 30 μου», λέει. «Εννοώ ότι είμαι κάπως αναστατωμένος, έκανα τέσσερις ή πέντε παραστάσεις το χρόνο. Εν μέρει επειδή έπρεπε να βγάλω τα προς το ζην. Αλλά την ίδια στιγμή νομίζω ότι μόλις εθίστηκα στη ζωή στις πρόβες, στη ζωή στο θέατρο, και όπως κάθε εθισμένος δεν θέλεις πραγματικά να συνέλθεις από αυτό.” Έχει το γεγονός ότι τώρα έχει ένα νεαρό η κόρη τον έκανε πιο παρόν; «Δεν νομίζω ότι δεν είχα σχέση με τα άλλα παιδιά μου», λέει ανενόχλητος. «Δεν έφυγα ποτέ για πολύ. Αλλά το να είσαι σωματικά δεν είναι τα πάντα. Πρέπει να είσαι εκεί τόσο ψυχικά όσο και πνευματικά».

“Ένα υψηλότερο επίπεδο ουσιαστικά σημαίνει απλώς να παίρνεις οργανισμούς που ξέρουν τι κάνουν και να τους κλείσεις. “Είναι απλώς ένα σημάδι της συντριπτικής ανικανότητας αυτής της τελευταίας διοίκησης.”

Αναρωτιέμαι αν έχει διαφορά το ότι το Balsam δουλεύει σε έναν εντελώς διαφορετικό δημιουργικό τομέα. «Μου αρέσει το γεγονός ότι είναι ένα απίστευτο ταλέντο σε έναν κόσμο που αγαπώ και θαυμάζω, που είναι η μουσική, αλλά δεν την καταλαβαίνω πραγματικά. Και ίσως να έλεγε το ίδιο για μένα. Έχεις την αίσθηση ότι υπάρχουν συγγενικά πνεύματα, αλλά η καθημερινή ζωή είναι ευχάριστα νέα και για τους δυο μας. Αλλά νομίζω ότι δεν είναι μόνο αυτό: είναι και λόγω του ατόμου που είναι. Και ναι, νιώθω πολύ τυχερός».

Πιο πρόσφατα καταπιάστηκε με τις εμπειρίες του παππού του κατά τη διάρκεια του πολέμου το 1917 και τους αγώνες ψυχικής υγείας της μητέρας του στην οθόνη στο “Empire of Light”, αλλά φαίνεται ακόμα να νιώθει σαν στο σπίτι του στο θέατρο (ο Lehman λέει ότι τον βοήθησε να εξερευνήσει την πολιτιστική του εβραϊκή ιδιότητα). Όταν ρωτάω τι τον φέρνει ξανά στη σκηνή, αναφέρει τη ζωντάνια, την αγραμματοσύνη και τη συντροφικότητα του θεάτρου.

Κατά τη διάρκεια του lockdown, όταν δεν ήξερε αν η φόρμα θα επιβίωνε, έδωσε στον συγγραφέα Τζακ Θορν δύο βιβλία για τον Τζον Γκίλγκουντ, ο οποίος σκηνοθέτησε τον Ρίτσαρντ Μπάρτον ως Άμλετ στο Μπρόντγουεϊ το 1964: αυτό έγινε The Motive and the Cue, ένα γράμμα αγάπης. στο θέατρο, που κέρδισε το καλύτερο παιχνίδι στα Standard Awards και μετακόμισε από το National στο West End τον Δεκέμβριο.

Αυτός και ο Μπάτεργουορθ έχουν γίνει πλέον τόσο συμβιωτικοί που μοιάζουν πλέον μεταξύ τους. «Πάντα νομίζω ότι μοιάζει σαν να μου έφαγε το κεφάλι», λέει ο Mendes. «Αλλά είναι μια πολύ, πολύ καλή σχέση και νιώθω δέος για την ιδιοφυΐα του.» Ξεκινά τις πρόβες για το The Hills of California του Butterworth την επόμενη εβδομάδα και είναι «ενθουσιασμένος όσο η πρώτη μου μέρα στην αίθουσα προβών».

Έχουμε ξεπεράσει τον χρόνο που μας έχει δοθεί, οπότε μπορώ να στριμώξω μερικά γρήγορα θέματα. Θα ήθελε να διευθύνει το Εθνικό Θέατρο; «Αυτό σίγουρα δεν θα συμβεί. Αυτή τη φορά είναι η ώρα για την επόμενη γενιά και – πώς να το θέσω – για κάποιον που δεν είναι σαν εμένα».

Ο Σαμ Μέντες με το βραβείο του Evening Standard Theatre (Λούσι Γιανγκ)Ο Σαμ Μέντες με το βραβείο του Evening Standard Theatre (Λούσι Γιανγκ)

Ο Σαμ Μέντες με το βραβείο του Evening Standard Theatre (Λούσι Γιανγκ)

Τι πιστεύει για την τρέχουσα πολιτική για τις τέχνες, ιδιαίτερα τη δεινή θέση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής της Αγγλίας; «Ένα υψηλότερο επίπεδο ουσιαστικά σημαίνει απλώς να παίρνεις οργανισμούς που ξέρουν τι κάνουν και να τους κλείνεις. Είναι απλώς ένα σημάδι της συντριπτικής ανικανότητας αυτής της τελευταίας κυβέρνησης. Πέρα από την ηλιθιότητα.” Θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει ένα υπέροχο παιχνίδι για το κρίκετ που να ταιριάζει με το ποδοσφαιρικό δράμα του Τζέιμς Γκράχαμ Αγαπητή Αγγλία; “Εύχομαι.”

Χαίρομαι όταν επιστρέφω στο Neal St. Τι έργο μας έχει δώσει ο Μέντες και τι κινητήριος δύναμη είναι. Ελπίζω να μην περάσουν άλλα 31 χρόνια μέχρι να ξαναδούμε ο ένας τον άλλον.

Τα 67α Evening Standard Theatre Awards, με οικοδεσπότες τον Lord Lebedev και τον Ian McKellen, έλαβαν χώρα την Κυριακή 19 Νοεμβρίου στο Claridge’s.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *